การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่โตเกียว: ทอม เดลีย์ กับชัยชนะ อาการบาดเจ็บ และโอกาสสุดท้ายของเขาในการคว้าเห

เด็กหนุ่มที่หันหน้าเข้าหากล้องพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ทุกคนเห็นความเข้มแข็งในดวงตาของเขา

“ผมอยากไปโอลิมปิกและคว้าเหรียญทอง” เว็บพนันออนไลน์ ทอม เดลีย์ กล่าวกับบีบีซีในปี 2548 เขาถือภาพที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งเป็นภาพวาดของตัวเองขณะยืนแฮนด์สแตนด์บนแท่นกระโดดน้ำ 10 เมตรที่ลอนดอนเกมส์ แล้วยังคงห่างออกไปเจ็ดปี

“ถ้าฉันไม่ชนะ มันจะผลักดันให้ฉันไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งต่อไปและคว้าเหรียญนั้นมาได้”

Daley อายุเพียง 11 ปีเมื่อเขากล่าวว่าภารกิจนั้น สิ่งที่เขาประสบความสำเร็จนับแต่นั้นมา รวมถึงการเป็นแชมป์โลกด้วยวัย 15 ปี และเหรียญทองแดงโอลิมปิก 2 สมัย เป็นผลมาจากปณิธานอันน่าทึ่งที่ช่วยเอาชนะการต่อสู้ที่ต้องอยู่ให้ไกลจากสระโตขึ้นเขาถูกรังแกที่โรงเรียน ในปี 2011 พ่อของเขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 40 ปี เขากลัวผลที่จะตามมาจากการเปิดเผยเรื่องเพศของเขาก่อนที่จะออกมาในปี 2013

Daley เป็นนักประดาน้ำที่เก่งที่สุดในสหราชอาณาจักร แต่เขามีชื่อเสียงในระดับที่เหนือกว่าวินัยของเขา เขาได้กลายเป็นหนึ่งในนักกีฬาเกย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการกีฬา เป็นแบบอย่างให้กับคนอื่นๆ ในชุมชน LGBTQ+ เขาได้รับความเดือดร้อนจากสื่อหลายครั้งในช่วงชีวิตที่อยู่ภายใต้สปอตไลท์

ตอนนี้เขาอายุ 27 ปีและเป็นพ่อของตัวเอง เขาบอกว่าเขาพบว่ามัน "บ้า" ที่ได้เห็นว่าเขา "มีสมาธิและหมกมุ่น" แค่ไหนเมื่อตอนเป็นเด็ก

“ถ้าลูกชายของฉันพูดแบบนั้นในวัยเดียวกัน ฉันจะแบบ 'ว้าว ใจเย็นๆ ใช้เวลาของคุณ สนุกกับมัน'” เขาบอกกับ BBC Sport "แต่เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างในตัวฉันที่ต้องการมันมาก"

Daley ยังคงต้องการเหรียญนั้น และโตเกียว - การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่สี่ของเขา - อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะอ้างสิทธิ์ได้ ความฝันเดียวกันนั้นยังคงขับเคลื่อนเขามาจนถึงทุกวันนี้ แต่การเป็นพ่อแม่ได้ให้มุมมองใหม่แก่เขาทั้งในด้านชัยชนะและความบอบช้ำทางจิตใจ

เส้นสีเทาการนำเสนอสั้น

Daley อาศัยและหายใจเพื่อการแข่งขันกีฬา เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ โอลิมปิก เขาจำได้อย่างชัดเจนถึงความพยายามที่เขาไปเมื่ออายุ 11 ขวบ เพื่อดูแพลตฟอร์ม 10 ม. แบบซิงโครไนซ์ของผู้ชายรอบชิงชนะเลิศระหว่างเอเธนส์ 2004 เมื่อลีออน เทย์เลอร์และพีท วอเตอร์ฟิลด์ได้รับรางวัลเหรียญเงินสำหรับสหราชอาณาจักร

“พวกเราไปเที่ยวพักผ่อนในคาราวานของเรา และทุกคนก็ไปที่คิดส์คลับ แต่ผมตั้งใจที่จะอยู่ในนั้นและดูการดำน้ำ ดังนั้นผมจึงเอนออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับเสาอากาศเพื่อพยายามรับสัญญาณที่ดีขึ้น” เขาเล่า ในขณะที่หัวเราะ

สี่ปีต่อมา Daley ได้รับความสนใจมากกว่า "ไอดอล" ของเขาที่เคยมีมา เขามีคุณสมบัติสำหรับการแข่งขันปักกิ่ง 2008 อายุ 13 ปีและกล้องได้รับการฝึกฝนในทุกย่างก้าว

เขาไม่ได้ท้าชิงเหรียญรางวัลในจีน แต่ฝูงชนชอบดูเด็กวัยรุ่น - เชียร์ 'เบบี้ ดาลี่ย์' ตลอดงาน เกิดเป็นดารา แต่ที่บ้านมันไม่ง่ายเลย

“บางคนที่โรงเรียนของฉันมีความสุขมากสำหรับฉัน แต่คนอื่นเริ่มน่ากลัวจริงๆ และฉันก็ถูกรังแก” เขากล่าว

“เป็นเวลานานแล้วที่ฉันเอาแต่นิ่งเงียบเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฉันก็เก็บมันไว้มากจนในที่สุดฉันก็ไม่สามารถฝึกฝนได้ และมันก็ทำให้จิตใจฉันอ่อนล้ามากจนฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

“ถึงจุดที่ฉันอายเสมอที่จะพูดเกี่ยวกับการดำน้ำ และฉันไม่สามารถรับคำชมได้ เพราะเมื่อใดก็ตามที่มีคนพูดอะไรดีๆ ฉันก็กลัวว่าจะถูกเยาะเย้ย”

มันทิ้งให้ Daley ต้องการเรียนที่บ้าน แต่เขากลับได้รับโอกาสให้เข้าร่วม Plymouth College ในช่วงสิ้นปีแรกของ GCSEs หนึ่งเดือนก่อนการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 2009

ในกรุงโรม เด็กวัย 15 ปีที่ฟื้นพลัง สล็อต เว็บตรงไม่ผ่านเอเย่นต์ไม่มีขั้นต่ำ ได้จบการศึกษาจากผู้แข่งขันชิงเหรียญเป็นแชมป์ที่โตเต็มที่

ในขณะที่การแสดงหลักของเขาบนแพลตฟอร์ม 10 เมตรนั้นน่าประทับใจ สิ่งที่เกิดขึ้นในชั่วโมงต่อมานั้นน่าจดจำยิ่งกว่า Daley กลอกตา แต่ยังยิ้มเมื่อนึกถึงงานแถลงข่าวที่น่าอับอายในขณะนี้

ทอม เดลีย์

Daley โพสท่ากับเหรียญทองของเขาในการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 2009

“ฉันจำได้ว่าเห็นพ่อแอบเข้าไปกับนักข่าวของ BBC และเขาก็ยิ้มกว้างแบบนี้” เขาเล่า

“เขายกมือขึ้นแล้วพูดว่า: 'ฉันชื่อร็อบ พ่อของทอม และฉันอยากกอด' ฉันจำได้ว่าคิดว่า: 'โอ้พระเจ้า...'"

ในคลิปวิดีโอนั้น ได้ยิน Daley พึมพำ "พ่อ นี่มันน่าอายชะมัด" ขณะที่เขาค่อยๆ เดินไปรอบ ๆ สื่อเพื่อแย่งชิงกับพ่อของเขา - และกล้องอีกเพียบ

“ฉันจำได้ว่าเขาพูดว่า: 'ทอม ฉันพาคุณไปทุกช่วงการฝึกซ้อม สอนให้คุณขี่จักรยาน ฉันเปลี่ยนผ้าอ้อมของคุณเมื่อคุณยังเด็ก' เขากล่าวว่ามันเป็นช่วงเวลาที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของเขาที่ได้เห็นลูกชายของเขากลายเป็นแชมป์โลก

“เมื่อฉันมองย้อนกลับไป มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมากเมื่อเราประสบความสำเร็จร่วมกัน และตอนนี้ในฐานะพ่อของฉัน ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมเขาถึงมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้”

ไม่กี่คนที่รู้ในตอนนั้นคือร็อบได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเนื้องอกในสมองในปี 2549 และเขาไม่เพียงชื่นชมช่วงเวลาเหล่านี้ที่พิเศษเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเวลาอันมีค่ากับลูกชายของเขาด้วย

หลายเดือนหลังจากความสำเร็จของ Daley ครอบครัวได้เรียนรู้ว่าแม้จะได้รับการผ่าตัดเพื่อกำจัดเนื้องอก 80% เมื่อสามปีก่อน Rob ก็ไม่อยู่ในภาวะทุเลาอีกต่อไป

ในวันศุกร์ที่ 27 พฤษภาคม 2011 ก่อนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอนปี 2012 จะเริ่มขึ้น 14 เดือน ร็อบเสียชีวิตอย่างสงบพร้อมครอบครัวของเขาที่อยู่เคียงข้างเขา

“ในทางใดทางหนึ่ง ถ้าเขาไม่มีเนื้องอกในสมอง เราก็อาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนั้น เราพัฒนาการเชื่อมต่อที่ยอดเยี่ยมนี้” Daley กล่าว

“เรื่องน่าเศร้าใจคือช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ สิ่งที่เขาถามฉันคือ: 'เราได้ตั๋วไปลอนดอน 2012 แล้วหรือยัง เราชนะบัตรเลือกตั้งแล้ว เราจะเข้าไปได้ไหม'

“เขาตื่นเต้นมากที่ได้เห็นฉันแข่งขัน และมันเหนือจริงที่จะคิดถึงทุกสิ่งที่เขาพลาดไป”

ความเศร้าโศกส่งผลกระทบต่อผู้คนในรูปแบบต่างๆ และเมื่อมองย้อนกลับไปในช่วงเวลากว่าทศวรรษที่ผ่านมา Daley เชื่อว่าเขา “ไม่ได้จัดการกับมันด้วยวิธีที่ดีต่อสุขภาพที่สุด” ในขณะนั้น

“พ่อของฉันเสียชีวิตในวันศุกร์ และฉันอยู่ที่การฝึกในเช้าวันเสาร์ จากนั้นงานศพก็จัดขึ้นในวันพุธ ฉันออกจากงานไปครึ่งทางเพื่อเดินทางและไปแข่งขันชิงแชมป์ระดับประเทศ” เขากล่าวพร้อมกับเขย่า ศีรษะ.

“เมื่อมองย้อนกลับไปในฐานะนักกีฬาที่มีอายุมากกว่า มีสิ่งที่สำคัญในชีวิตมากกว่าการดำน้ำ แต่แล้วฉันก็รู้ว่าการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอนคือเรื่องใหญ่ที่พ่อและฉันใฝ่ฝันมาตลอด และมีแรงจูงใจทั้งหมดใน โลกต้องขึ้นแท่นในปี 2555”

หลังจากสูญเสียพ่อไป Daley รับหน้าที่ใหม่ในฐานะ "คนในบ้าน" และช่วยแม่ของเขา Debbie โดยการขับรถน้องชายไปโรงเรียนและฝึกรักบี้